مرگ به وقت بهار؛ معرفی و بررسی کتاب | La mort i la primavera

نوشته‌یمرسه رودورداترجمه‌ینیلی انصار

پیشنهاد بخریم

۶۸۸٬۰۰۰^تومانسریع‌ترین ارسال ممکن در ایران

افزودن به سبد خرید

در روستای بی‌نام «مرگ به وقت بهار»، هیچ‌کس دقیقاً نمی‌داند قانون‌های قدیمی از کجا آمده‌اند؛ بااین‌حال همه اجراشان می‌کنند. دهان مرده‌ها را با سیمان می‌بندند و جسدشان را در تنه درخت می‌گذارند. هر سال هم کسی وارد رودخانه زیر روستا می‌شود تا خطر سیل را بسنجد، حتی اگر خودش برنگردد.

راوی پسری چهارده‌ساله است که از کودکی یاد گرفته زیاد سؤال نپرسد. برای او این رسم‌ها همان‌قدر عادی‌اند که خاک‌سپاری برای ما. ترس اصلی رمان هم از همین عادی‌شدن می‌آید: جامعه می‌تواند خشونت را به سنت تبدیل کند و بعد به اعضایش بقبولاند که راه دیگری برای زندگی وجود ندارد.

روستا از جهان بیرون بریده است و با ترس اداره می‌شود؛ ترس از رودخانه، موجودات ناشناخته و هرکسی که بخواهد متفاوت باشد. قانون‌ها فقط رفتار آدم‌ها را کنترل نمی‌کنند، بلکه شکل عاشق‌شدن، بزرگ‌شدن و مردنشان را هم تعیین می‌کنند. بیشتر اهالی هیولا نیستند، اما برای حفظ نظم قدیمی حاضرند بخشی از چرخه خشونت بمانند.

فضای کتاب شبیه افسانه‌ای است که تمام چراغ‌هایش خاموش شده. آب، جنگل، زنبورها و فصل‌ها حضوری زنده دارند، اما خبری از راهنمای مهربان یا پایان آرام نیست. مرسه رودوردا این جهان را توضیح نمی‌دهد؛ خواننده مثل راوی باید میان تصویرهای مبهم و رسم‌های بی‌منطق راه خودش را پیدا کند.

زبان شاعرانه کتاب با خشونت ماجرا تضاد عجیبی می‌سازد. چند سطر درباره گل و نور می‌خوانی و ناگهان به تصویری می‌رسی که به‌سادگی از ذهن بیرون نمی‌رود. همین ترکیب باعث شده رمان را هم درباره دیکتاتوری و سرکوب بخوانند، هم درباره سنت، بلوغ، ترس جمعی و میل به آزادی.

این رمان برای خواننده‌ای نیست که قصه‌ای خطی، جواب‌های روشن و شخصیت‌های آسوده می‌خواهد. اگر از داستان‌هایی خوشت می‌آید که جامعه‌ای غریب می‌سازند تا دنیای واقعی را بی‌رحمانه‌تر نشان بدهند، این کابوس کوتاه و فشرده احتمالاً مدت‌ها همراهت می‌ماند.

«مرگ به وقت بهار» نوشته مرسه رودوردا با ترجمه نیلی انصار از سوی نشر بیدگل منتشر شده است.

تمام شب را پرسه زدم. خوابم نمی‌برد، سراسر شب را سرگردان بودم و بالاخره فهمیدم که دلیل کارهای پدرم چه بود و برایم روشن‌تر شد که چه چیزی پیش رویم است، اما نمی‌توانم بیانش کنم. چند روز بعد از آن شب فوت دلا رونگکلا، فرار کردم، بیشتر از صورتم فرار کردم تا دهکده. برایم سخت بود که بچه‌ها در روز دنبالم می‌افتادند و فریاد می‌زدند زنش رهایش کرده، اما دیدن صورت متلاشی من برای آنها سخت‌تر بود، و چون صورتم متلاشی بود دنبالم می‌افتادند و فریاد می‌زدند و می‌گفتند که بعد از اینکه زنم مرا گذاشت و رفت چه کارها کردند. شاید آن صورت مخوف من صورت واقعی‌ام بود، صورتی که باید از بدو تولد می‌داشتم ولی با آن خودم را نمی‌شناختم؛ انگار انسان دیگری بودم، پدرم بودم و وقتی به خانه‌ام رفتم دیدم که کسی آنجا نیست، چون زنم برگشته بود پیش پیرمردهای سلاخ‌خانه، همان جایی که در کودکی زندگی می‌کرد، قبل از آنکه پدرم زندگی‌اش و دار و ندارش، به چنگ سایه بیفتند.

خرید کتاب مرگ به وقت بهار

در یاد۳٫۷۶۴

---

نوشته‌یمرسه رودورداترجمه‌ینیلی انصارنشربیدگل

۶۸۸٬۰۰۰تومان

بخریم؟

پیشنهاد مطالعه:

مرتبط با همین صفحهتس دوربرویل

مرتبط با همین صفحهکرم چوب

مرتبط با همین صفحهحکومت با پول ما چه کرده است؟

مرتبط با همین صفحهریشه‌های آسمان