بررسی و خرید کتاب «خانواده پاسکوآل دوآرته»

آیا برای پاسکوال دوآرته هیچ راهی جز خشونت نیست؟‌ بهتره قبل از پاسخ به این سوال، اول داستان زندگی پاسکوال رو بدونیم.

همه‌چیز با یه بسته کاغذ شروع می‌شه که تو کشوی یه داروخونه پیدا شده. چند برگ دست‌نوشته که محتواش انگار وصیت‌نامه یا چیزی شبیه به اعتراف می‌مونه. این دست‌نوشته‌ها مال کسی نیست جز مردی به اسم پاسکوال دوآرته. کسی که قراره اعدام بشه و دیگه دلیلی برای پنهان کردن چیزی نداره. برای همین این کاغذها رو پر کرده تا برای علت اینکه آدم کشته دلیل بیاره، یا شاید توضیحی برای خودش باشه که بفهمه چرا این کار رو کرده.

کامیلو خوسه سلا با اینکه خودش یه مدت سانسور‌چی بوده، زندگی پاسکوال رو بدون سانسور نوشته. سلا نه قهرمان می‌سازه، نه قربانی. فقط مردی رو نشونت می‌ده که هیچ چیز زندگیش از اول، انتخاب خودش نبوده. شاید عجیب نباشه اگه وسط این داستان، یه لحظه یاد بیگانه از آلبر کامو بیفتی. اینجا همون خونسردی، همون تنهایی، و همون مدل قتلی که خیلی شبیه به جنایت و انتقام نیست.

"خانواده پاسکوال دوآرته" که فرهاد غبرایی ترجمه و نشر ماهی چاپش کرده، قصه‌ی تاریکیه، ولی قصه‌ی واقعی‌ای هم هست. از اون داستان‌ها که وقتی تموم میشه‌ آدم نه می‌تونه پاسکوال رو ببخشه نه می‌شه کاملا مقصر دونستش. فقط می‌شه ساکت موند و فکر کرد که اگه جای اون باشیم واقعا چه‌کار دیگه‌ای می‌تونستیم بکنیم؟

آدم بدی نیستم، قربان، گرچه انصافا برای بد بودن بهانه کم ندارم. همه لخت دنیا می‌آییم، با این حال بزرگ که شدیم، سرنوشت طوری شکلمان میدهد که انگار از مومیم. بعد همه‌ی ما را روی راه‌های گوناگون به طرف یک مقصد واحد –مرگ– روانه می‌کند. بعضی‌ها دستور دارند از راه‌های گلکاری شده بگذرند، از بعضی هم خواسته می‌شود روی جاده‌های پر از تیغ و خار راه بروند. گروه اول با آرامش به اطراف نگاه می‌کنند، و در میان عطر شادی‌شان لبخند میزنند، لبخند آدم‌های بی‌گناه، در حالی که گروه دوم در زیر آفتاب سوزان دشت به خود می‌پیچند و ابرو‌هاشان مثل آدم بد‌عنق به هم گره می‌خورد. بین آرایش تن با سرخاب و ادوکلن، و آرایش خالکوبی که هرگز پاک نمی‌شود تفاوت از زمین تا آسمان است…