بررسی و خرید کتاب «مردن»

آدم چطور با نزدیک‌شدن به مرگ کنار میاد؟ "مردن"، نوشته‌ی آرتور شنیتسلر ، به همین حس و حال می‌پردازه. لحظه‌های ناگزیری که آدم باید با واقعیت از دست‌دادن، از دست‌دادن زندگی، امیدها و آدمای اطرافش کنار بیاد.

داستان درباره یه زوج جوونه که زندگی‌شون با یه خبر کوتاه برای همیشه عوض می‌شه. یکی از اون‌ها به بیماری لاعلاجی دچاره، و زمان به‌شدت محدودی براش باقی مونده. حالا اون‌ها باید با این واقعیت تلخ روبه‌رو بشن که زندگی‌ای که داشتن، آروم و بی‌وقفه داره به پایان می‌رسه. شنیتسلر این‌جا دست آدم رو می‌گیره و با خودش می‌بره وسط لحظه‌هایی که مرگ آروم آروم خودشو به زندگی تحمیل می‌کنه؛ جایی که هر گفت‌وگو، هر لبخند و حتی هر سکوتی، رنگ یه خداحافظی تلخ رو به خودش می‌گیره.

اما این داستان فقط روایت یه پایان نیست. درباره‌ی چیزهاییه که وقتی به پایان نزدیک می‌شیم، تازه ارزش‌شون معلوم می‌شه. شنیتسلر، با ظرافت و دقتی که تو نمایش احساسات آدم‌ها داره، کاری می‌کنه که حتی وقتی می‌دونی پایان قطعیه، بازم نمی‌تونی زندگی رو کنار بذاری. هنوز امید هست، هنوز عشق هست، و هنوز زندگی داره نفس می‌کشه، حتی اگه کم و کوتاه باشه. مردن رو می‌تونید از نشر ماهی با ترجمه علی‌اصغر حداد بخونید.

نزدیک غروب بود. ماری از روی نیمکت بلند شد. نیم ساعت آن‌جا نشسته بود. اول کتاب خوانده بود و بعد به انتهای خیابان پردرخت چشم دوخته بود. فلیکس معمولاً از آن طرف می‌آمد. عادت نداشت ماری را منتظر بگذارد. هوا کمی خنک‌تر شده بود، اما روی هم رفته هنوز مثل روزهای سپری‌شده‌ی ماه مه لطیف بود. آدم‌های زیادی در پارک نمانده بودند. صف گردش‌کنندگان به طرف در پارک کشیده می‌شد. به‌زودی باید در پارک را می‌بستند. ماری به نزدیکی در رسیده بود که چشمش به فلیکس افتاد. با آن‌که دیر کرده بود، آهسته قدم برمی‌داشت، و تازه، بعد از آن‌که نگاهشان با هم تلاقی کرد، کمی سریع‌تر پیش آمد. ماری ایستاد و منتظر رسیدن او شد. پس از آن‌که فلیکس لبخندزنان دستش را که بی‌تکلف جلو برده بود فشرد، با لحنی آمیخته به رنجش گفت: «باید تا حالا کار می‌کردی؟»