بلاد بوند Blood Bound

Blood Bound از شما نمی‌خواهد فقط دروغ آدم‌ها را تشخیص بدهید؛ اطلاعات را واقعاً روی میز باز می‌کند. زخمی که می‌خورید مجبورَتان می‌کند وابستگی خانوادگی یا رتبه‌تان را کم‌کم نشان دهید و قدرت شخصیت هم معمولاً وقتی فعال می‌شود که بخشی از هویتتان لو رفته باشد. یعنی حمله هم ابزار جمع‌کردن سرنخ است و هم ممکن است دقیقاً همان توانایی‌ای را بیدار کند که حریف لازم داشت.

خاندان‌ها دنبال ضعیف‌ترین عضو طرف مقابل نیستند؛ هدف، اسیرکردن رهبر است و رهبر لزوماً کسی نیست که بیشترین سروصدا را می‌کند. بازیکن کم‌رتبه می‌تواند خودش را سپر کند، برای گرفتن خنجر مداخله کند یا عمداً رفتاری مشکوک داشته باشد تا ضربه آخر سراغ او بیاید. لحظه جذاب بازی وقتی است که همه اطلاعات ظاهراً جلوی شماست، اما هنوز نمی‌دانید این الگو کشف واقعی بوده یا نقشه‌ای که دشمن برایتان چیده است.

بازیکنان به دو خاندان تقسیم می‌شوند و هر شخصیت رتبه، وابستگی و یک توانایی دارد؛ در تعداد فرد، بازرس با هدف جداگانه وارد بازی می‌شود. دارنده خنجر در نوبتش یک هدف اعلام می‌کند. بازیکنان می‌توانند پیشنهاد مداخله بدهند و هدف یکی را بپذیرد؛ فردی که در نهایت ضربه می‌خورد یک زخم می‌گیرد، یکی از نشانه‌های مجاز شخصیتش را آشکار می‌کند و اگر رتبه‌اش رو شده باشد می‌تواند قدرتش را اجرا کند. خنجر سپس به همان بازیکن می‌رسد.

بازیکن با زخم چهارم اسیر می‌شود، کارتش را رو می‌کند و بازی همان لحظه تمام می‌شود. اگر اسیر رهبر خاندان رقیب باشد، خاندان مهاجم فوراً می‌برد؛ اگر رهبر نباشد، همان خاندان رقیب برنده است. بنابراین نمی‌توانید برای جمع‌کردن اطلاعات تا ابد حمله کنید. قوانین بازرس در بازی‌های فرد مسیر برد جداگانه‌ای دارد و باید پیش از شروع از روی دفترچه همین نسخه خوانده شود.