معرفی کتاب «تصاحب تاریکی»
تصور کن یک روز صبح از خواب بیدار بشی و فقط زبانی رو بلد باشی که تمام عمرت ازش متنفر بودی و همیشه سرکوبش میکردی. این همون داستانیه که "تصاحب تاریکی" روایت میکنه. داستان با قصهی عصمت اُکتای شروع میشه. یک ترک افراطی که ناگهان زبان مادری خودش، یعنی ترکی، رو فراموش میکنه و شروع میکنه به صحبت کردن به زبانی ناشناخته. اون زبان چیزی نیست جز کردی. زبانی که عصمت تمام عمرش ازش نفرت داشته. این اتفاق زندگی عصمت رو کاملاً زیر و رو میکنه و اون رو با چالشهای بزرگی روبهرو میکنه. بعد از این حادثه، ما به همراه عصمت، از طریق روایت زندگی مترجمش، علیاحسان آکانسو، با واقعیتهای تلخ تاریخ و فرهنگ کردها مواجه میشیم. داستان به اعماق مشکلاتی میره که کردها در طول تاریخ با اونها درگیر بودن. از ممنوعیت زبان و فرهنگشون گرفته تا مبارزاتی که برای حفظ هویتشون انجام دادن.
بختیار علی در این کتاب با نثری هنرمندانه و بهرهگیری از رئالیسم جادویی، روایتی قدرتمند از سرکوب فرهنگی و ظلمی که ترکیه بر کردهای ساکن آناتولی اعمال کرده، ارائه میده. ماجرا فقط دربارهی فراموشی یک زبان نیست. بلکه دربارهی زخمهای عمیق تاریخی، قدرت، و مبارزه برای بقاست. عصمت اُکتای نماد کسانیه که با قدرتشون تصویری که بختیار علی خلق کرده، ترکیبی از روایتهای افسانهای و واقعی برای بازتاب تاریخ و دردهای اقوام تحت ستم چنان ماندگاره که باعث میشه در طول ۷۷۰ صفحه، تجربهای متفاوت از مطالعه داشته باشی.
اگه "تصاحب تاریکی" رو بخونید، یه نگاه جدید به مفهوم زبان، هویت و سرکوب فرهنگی پیدا میکنید. میفهمید که زبان فقط یه وسیلهی حرف زدن نیست، بلکه یه تیکه از وجود آدمه و وقتی از کسی گرفته بشه، انگار یه بخشی ازش رو دزدیدن. این کتاب یه تلنگر بهمون میزنه که چقدر بعضی از چیزهایی که بدیهی میدونیم، مثل حرف زدن به زبان مادری، برای یه عده تو دنیا یه جنگ و مبارزهست. اما اگه نخونیدش؟ خب راستش اتفاق خاصی نمیافته، ولی یه داستان عمیق رو از دست دادید که میتونست یه زاویهی جدید از دنیا رو بهتون نشون بده. نسخهی فارسی این اثر توسط مریوان حلبچهای عزیز ترجمه شده و نشر ثالث اون رو منتشر کرده. پیشنهاد میکنیم حتماً این شاهکار رو توی لیست مطالعت قرار بدی.
بخشی از کتاب
این چیزها مرا ضعیف میکردند. هر وقت از سر کار به خانه بر میگشتم و دیوان احمد عاریف را برمیداشتم و شعرهایش را میخواندم و فکر میکردم این روح از دیاربکر آمده، روحی که کردی میدانسته، روز بعد نمیتوانستم خوب کار کنم. کار به جایی رسید که یک روز همه کتابهایم را آتش زدم. ناظم حکمت، احمد عاریف، یاشار کمال… همه، بدترین نوع کتابسوزی این ایست که آدم با دست خودش کتابهای محبوبش را آتش بزند که مبادا کتاب او را به آدمی تبدیل کند که دیگر نتواند وظیفهاش را انجام دهد. اگر این کار را نمیکردم نمیتوانستم کار کنم.
