لپف

لپف از همان لحظه‌ای خنده‌دار می‌شود که گوینده جمله را روی کارت خیلی واضح می‌بیند، اما صدایی که از دهانش بیرون می‌آید برای بقیه شبیه چیز دیگری است. نمی‌توانید لب‌ها را مثل همیشه روی هم بگذارید، پس بعضی صداها عملاً از دست می‌روند و تکرار بلندتر لزوماً جمله را قابل‌فهم‌تر نمی‌کند.

تیم کم‌کم یاد می‌گیرد به ریتم، تعداد واژه‌ها و بخش‌هایی که هنوز واضح شنیده می‌شوند تکیه کند. گاهی یک کلمه درست، بقیه جمله را ناگهان روشن می‌کند و گاهی همه تا پایان زمان روی حدسی کاملاً اشتباه پافشاری می‌کنند. بازی اطلاعات عمومی نمی‌خواهد؛ آمادگی برای اجرای خنده‌دار و گوش‌دادن به هم‌تیمی مهم‌تر است.

در شروع بازی بازیکنان به تیم تقسیم می‌شوند، کارت‌ها و زمان‌سنج آماده می‌شوند و هر گوینده فقط از قطعه دهانی تمیز و مخصوص خودش استفاده می‌کند. در نوبت تیم، گوینده قطعه را طبق راهنمای ایمنی می‌گذارد، کارت را بدون نشان‌دادن به دیگران می‌خواند و هم‌تیمی‌ها تا پایان زمان هر تعداد حدس می‌زنند.

با حدس دقیق عبارت، تیم کارت را به‌عنوان امتیاز نگه می‌دارد و گوینده سراغ کارت بعدی می‌رود. اشاره، پانتومیم یا نوشتن جای گفتن جمله را نمی‌گیرد. نقش گوینده در دورهای برابر میان اعضا می‌چرخد و پایان بازی، تیمی که کارت بیشتری جمع کرده برنده است. قطعه باید بلافاصله پس از پایان نوبت از دهان خارج شود.