کاپوچین هوپا

کاپوچین فقط مسابقه دست‌های سریع نیست؛ اول باید بفهمید تصویر از شما ردیف افقی می‌خواهد یا ستون عمودی. پرنده‌های نشسته روی شاخه را باید کنار هم بچینید، اما رنگ‌های یک ساختمان یا درخت ممکن است روی هم قرار بگیرند. همین ترجمه تصویر دوبعدی به پنج لیوان واقعی جایی است که چشم و دست برای چند ثانیه با هم چانه می‌زنند.

زنگ آدم را وسوسه می‌کند همان لحظه که آخرین لیوان را گذاشت دستش را دراز کند. ولی کارت فقط به اولین پاسخ درست می‌رسد؛ اگر ترتیب یک رنگ جابه‌جا باشد، نفر دوم می‌تواند آن را ببرد. بعد از چند دور می‌فهمید یک نگاه کوتاه نهایی معمولاً از حرکتی که فقط سریع‌تر است نتیجه بهتری می‌دهد.

در شروع بازی هر نفر پنج لیوان با رنگ‌های یکسان می‌گیرد، زنگ وسط میز قرار می‌گیرد و ۲۴ کارت بُر زده کنار آن می‌آید. یک بازیکن کارت بالایی را رو می‌کند و همه هم‌زمان لیوان‌هایشان را با ترتیب رنگ‌های تصویر می‌چینند: اشیای کنار هم به ردیف افقی و اشیای بالا و پایین به ستون عمودی تبدیل می‌شوند.

هرکس چینشش کامل شد زنگ می‌زند. کارت ابتدا با لیوان‌های سریع‌ترین نفر مقایسه می‌شود؛ اگر درست باشد کارت را می‌گیرد و اگر غلط باشد نوبت بررسی به نفر بعدی می‌رسد که زنگ زده است. پایان بازی بعد از کارت بیست‌وچهارم است و بازیکنی که کارت بیشتری جمع کرده برنده می‌شود.