استوژیت هوپا

استوژیت مسابقه قصه‌گویی قشنگ نیست؛ هنر اصلی‌اش تنظیم فاصله سرنخ است. اگر بگویید دقیقاً چه چیزی روی کارت دیده می‌شود همه جواب را پیدا می‌کنند و امتیاز راوی از دست می‌رود. اگر هم سرنخ فقط به یک خاطره خصوصی اشاره کند، احتمالاً هیچ‌کس همراهتان نمی‌شود. باید زبان جمع را بشناسید و درست جایی بین این دو بایستید.

بهترین بخش بازی معمولاً بعد از رأی‌گیری شروع می‌شود. کارت‌هایی که کنار هم آمده‌اند ظاهراً هیچ ربطی ندارند، اما هر بازیکن توضیح می‌دهد کدام رنگ، حالت یا خاطره او را به سرنخ رسانده است. برای جمعی که از شنیدن برداشت متفاوت دیگران لذت می‌برد، همین گفت‌وگوی کوتاه از حرکت مهره‌ها مهم‌تر می‌شود.

در شروع بازی، هر بازیکن شش کارت تصویر می‌گیرد و مهره‌های امتیاز روی مسیر قرار می‌گیرند. در هر دور یک نفر راوی است؛ یکی از کارت‌های دستش را مخفیانه انتخاب می‌کند و با یک واژه، جمله، صدا یا اشاره کلامی برایش سرنخ می‌دهد. بقیه هم کارتی می‌دهند که بتواند با همان سرنخ اشتباه گرفته شود.

کارت‌ها بُر می‌خورند و رو می‌شوند؛ همه به‌جز راوی مخفیانه حدس می‌زنند کارت اصلی کدام است. اگر بعضی، اما نه همه، درست حدس بزنند راوی و حدس‌زنندگان امتیاز می‌گیرند؛ اگر همه یا هیچ‌کس درست بگوید راوی امتیازی ندارد. رأی‌هایی که کارت‌های فریب‌دهنده می‌گیرند هم برای صاحبشان امتیاز می‌سازند و بازی با رسیدن به شرط پایان دفترچه تمام می‌شود.