اُپتیکال

اپتیکال فاصله بین چیزی که فکر می‌کنید کشیده‌اید و خط‌هایی را که واقعاً روی کاغذ افتاده‌اند به بازی تبدیل می‌کند. عینک رنگی کنترل معمول چشم و دست را به‌هم می‌زند و یک شکل ساده ناگهان به طرحی کج و غیرمنتظره تبدیل می‌شود.

فشار ساعت باعث می‌شود نقاش میان اصلاح تصویر و ادامه‌دادن آن یکی را انتخاب کند. بقیه هم فقط تماشاگر نیستند؛ باید از چند خط ناقص زودتر از دیگران منظور را بگیرند. خنده از محدودیت مشترک می‌آید، نه از مسخره‌کردن توان نقاشی یک نفر.

بازیکن فعال تاس می‌ریزد، واژه هم‌رنگ را روی کارت می‌خواند و لنز تعیین‌شده را روی عینک می‌گذارد. ساعت شنی برمی‌گردد و او بدون نوشتن حرف یا عدد، واژه را نقاشی می‌کند.

بقیه هم‌زمان حدس می‌زنند. حدس درست پیش از تمام‌شدن زمان برای نقاش و حدس‌زننده امتیاز دارد و پس از تعداد دور برابر، بیشترین امتیاز برنده است.